دریا در من گزیده ترانه های سالهای 1374-1348 شهیار قنبری انتشارات جاویدان.

غیر ممکن است کسی صدای فرهاد را شنیده باشد و از یاد بُرده باشد. کیارش فتاحی می گوید:"این نوع موسیقی در همان سال ها جوان مرگ شد و تداومی نیافت. البته کس و کسانی به قصد تداوم آن برخاستند ، اما چون تقلید را جایگزین خلاقیت کردند نتوانستند کاری تازه در این زمینه ارائه دهند. مثلث شهیار قنبری ،فرهاد و منفرد زاده از هم پاشید و دیگر هیچ کس نتوانست آنها را تکرار کند و این خط را استمرار بخشد."ص18

ترانه های این کتاب ناخواسته صدای فرهاد را در ذهن زنده می کند. انگار فرهاد سطر سطر این کتاب را برایت می خواند.

اردلان سرفراز هم شهیار قنبری را آغازگر موج نویی از ترانه سرایی در ایران می داند و می گوید :"موج نوی ترانه سرایی در ایران با ترانه های "جمعه "و "قصه های دو ماهی "شهیار قنبری آغاز شد."ص18

 

"جمعه

توی قاب خیس این پنجره ها

عکسی از جمعه ی غمگین می بینم

چه سیاهه به تنش رخت عزا

تو چشاش ابرای سنگین می بینم

                                  داره از ابر سیا ،چون می چکه

                                  جمعه ها خون جای بارون می چکه

نفسم در نمی آد

جمعه ها سر نمی آد

کاش می بستم چشامو

این ازم بر نمی آد

                                  داره از ابر سیا ،چون می چکه

                                  جمعه ها خون جای بارون می چکه

عصر جمعه به هزار سال می رسه

جمعه ها غم دیگه می دادمی کنه

آدم از دست خودش خسته می شه

با لبای بسته فریاد می کنه

                                  داره از ابر سیا ،چون می چکه

                                  جمعه ها خون جای بارون می چکه

جمعه وقت رفتنه

موسم دل کند نه

خجر از پشت می زنه

اون که همراه منه

                                  داره از ابر سیا ،چون می چکه

                                  جمعه ها خون جای بارون می چکه

                                                                تهران 1350"ص65

این کتاب سرشار از ترانه های آشناست. اکثر اجراهایی که از کارهای این ترانه سرا است در ذهن مردم جاویدان شده که از علت های آن با معنی بودن اشعار و قدرت اجرای خوانندگان در کنار موسیقی زیبا بوده است.

 

"خورشید بی حجاب

تازه شو تازه مثل همین ترانه

فکر جنگل باش اگه باغ تو سوخته

فکر شاعر گرسنه باش ، همون که

حتی یک غزل به شیطون نفروخته

فکر نو کردن شب باش و سپیده

فکر دستی باش که دنبال کلیده

فکر من باش که هنوز مثل قدیم ام

با همون رفاقت و همون سخاوت

با همون دل دل نبضی که همیشه

برای تو می زنه تا بی نهایت

..."

                                  پاریس ،1364"ص125