مثل درخت در شب باران:خود را به ابر و باد بسپار
"مثل درخت در شب باران"سروده شفیعی کدکنی(م.سرشک) انتشارات توس دیماه 1356.
این کتاب شامل 31 قطعه شعر در چهار بخش "مخاطبان "، "چندتامل"،" چند غزل" و "چند رباعی" است.
"نمازی در تنگنا
زانسوی بهار و زانسوی باران
زانسوی درخت و زانسوی جوبار
در دورترین فواصل هستی
نزدیکترین مخاطب من باش!
نه بانگ خروس هست و نه مهتاب
نه دمدمه سپیده دم ،اما ،
تو آینه دار روشنای صبح
در خلوت خالی شب من باش!
تهران ،28 دی ماه 1348"صفحه14- 15
"تردید
گفتم :«-بهار آمده.» گفتی:
«-اما درخت ها را
اندیشهء بلند شکفتن نیست.
گویا درخت ها
باور نمی کنند که این ابر،این نسیم
پیغام آن حقیقت سبز است.»
«-آری بهار جامهء سبزی نیست
تا هر کسی
هر لحظه ای که خواست بدوشش بیفکند.»
تهران ،اسفند 1345"صفحه 49-50
"زمزمه(3)
در یاد منی حاجت باغ و چمنم نیست
جایی که تو باشی خبر از خویشتنم نیست
اشکم که بدنبال تو آوارهء شوقم
یارای سفر با تو و رای وطنم نیست
این لحظه چو باران فرو ریخته از برگ
صد گونه سخن هست و مجال سخنم نیست
بدرود ترا انجمنی کرد تو جمع اند
بیرون زخودم راه در آن انجمنم نیست
دل می تپدم باز،در ین لحظه دیدار،
دیدار،چه دیدار؟که جان در بدنم نیست
بدرود و سفر خوش به تو،آنجا که رهائی ست
من بستهء دامم ره بیرون شدنم نیست
در ساحل آن شهر تو خوش زی که من اینجا
راهی بجز از سوختن و ساختنم نیست
تا باز کجا موج به ساحل رسد، آنروز
روزی که نشانی زمن ،الا سخنم نیست.
تهران ،19شهریور 1248"صفحات71-72
"شب بود و نسیم بودو باغ و مهتاب
من بودم و جویبارو بیداری آب
وین جمله مرا خامشی می گفتند
کاین لحظهء ناب زندگی را دریاب.
تهران، 28دیماه1348"صفحه76
برای آشنایی با شاعر به ادامه مطلب بروید.